*تکواندو*                                                                                                 

تکواندو یک هنر رزمی کره ای ویکی از ورزشهای المپیکی است.این رشته دارای بیشترین تعداد ورزشکار در میان هنرهای رزمی در سراسر دنیاست.

فنون تکواندو از ورزشهای سنتی تاریخ کره استخراج وپس از جنگ جهانی دوم با تلاش مستمر اساتید هنرهای رزمی کره جنوبی در قالب یک ورزش رزمی مدرن به دنیای هنرهای رزمی عرضه شده است.

اگر چه ورزش تاثیراتی از کاراته پذیرفته وشباهتهایی نیز با برخی سبک های جنوبی کونگ فو در آن به چشم می خورد ،اما استیل خاص این رشته دفاعی که متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت استو بر حفظ فاصله فیزیکی با دشمن وطراحی فنون برای دور کردن مهاجم تاکید دارد،آن را از تمام سبک های رزمی موجود متمایز می کند.

                                     تاریخچه تکواندو

قدمت این رشته به گواهی دیوارنگارها و نقاشی های به جا مانده در مقبره های "کاگچوچونگ"و "موبونگ چانگ" در کره شمالی به 20 قرن پیش می رسد. در یکی از این تصاویر مردی در حال اجرای یک فن دفاع با دست ترسیم شده که کاملا مشابه ضربه اول گول ماگی( دفاع بالا) در تکواندو است. همین موجب شده تا تکواندو تاریخی کهن تر از سایر ورزش های مرسوم در شرق آسیا مانند کاراته و کونگ فو داشته باشد.

شواهد قبلی اعتمادی وجود دارد که شکل امروزین تکواندو از رشته های رزمی "سویاک" و "تکوان" که در دوران حکومت سلسله گوچوریو در در شمال کره تمرین می شده ، اقتباس شده است.  در این دوران اهمیت زیادی به تواناییهای جنگی داده می شد ومسابقات منظمی برگزار می شد ،شامل؛رقص با شمشیر،تیراندازی،نبرد تن به تن،مبارزه ای که در آن دو نفر با شکستن یخ روی دریاچه وارد آب سرد شده و به مبارزه می پرداختند.

در دوران پادشاهی سیلا که بر بخشهای جنوبی شبه جزیره کره حکم می راند نیز توجه خاصی معطوف هنرهای رزمی بود .در این حکومت سازمانی نظلمی،آموزشی،اجتماعی  به نام هوارانگ دو وجود داشت ،آموزش انواع هنرهای رزمی به ویژه سوباک نیز از این جمله فعالیت های این سازمان بود.

اگر چه در این دوران هوارانگ دو فنون گلاویزی وضربات دست فراوانی را وارد سوباک کرد،اما پس از ان میل چندانی به تمرین این نوع فنون در کره وجود نداشت و این رشته به شکل اولیه آن که بر مبنای ضربه زدن وجلوگیری از نزدیک شدن دشمناستوار بود ،ادامه یافت .تکنیک های گلاویزی سوباک که یوسول نامیده می شد،بعدها با ورود به ژاپن پایه گذار ورزش جودو شد.

تمرین هنرهای رزمی در زمان امپراطوری قدرتمند کوریو(935 تا 1392) نیز رواج زیادی داشت،در جشنهای سالانه گوناگونی که در این سلسله برگزار می شد،علاوه بر ورزشهای رزمی به مسابقات کشتی وچوگان نیز بهای زیادی داده می شد. آموزش هنرهای رزمی کره ای در این دوران به طور مخفیانه در مناطق کوهستانی صعب العبور توسط گروه های کوچک ادامه داشت.

                          تکواندو مدرن (تاپ تکواندو)

پس از پایان جنگ وآزادی کره ورزشهای رزمی سنتی این کشور تا حد زیادی با رشته های ژاپنی همانند کاراتخ،کندو جدو آمیخته شده بود ،در عین حال بسیاری از رزمی کاران کره هم با اموختن هنرهای رزمی چینی آنها را وارد کره کرده بودند. در آن زمان بیشتر اصطلاح های تانگ سودو و کونگ سو دو برای نام گذاری ورزشی که نعدها به تکواندو معروف شد،به کار می رفت.

تلاش برای باز سازی تکواندو وباز گرداندن آن به حالت اصلی خود در نهایت منجر به تبدیل این رشته به ورزش ملی کره ومحبوبترین سبک رزمی در سراسر دنیا شد:اولین بار به صورت رسمی در اواسط دهه 1950 گروهی از نظامیان کره ای با هم تصمیم گرفتند این ورزش را که آمیزه ای از حرکات آزاد دست و ضربات پا است سازماندهی کنند که پس از آن به تکواندو معروف شد که به سرعت در طول 30 سال اخیر به یکی از موثرترین وکاربردی ترین شیوه های دفاع شخصی بدون استفاده از سلاح سرد و گرم تبدیل شد،و امروزه بسیاری از ما به راحتی آن را در طی دوره های کوتاه مدت آموزشی فرا می گیریم.

این ورزش در ایران ،آمریکا واروپا نیز هواداران خود را دارد و در میان امریکاییها و بویژه سیاه پوستان بسیار طرفدار دارد و مانند سایر رشته های ورزشی در کوتاه ترین زمان ممکن جای خود را در میان آنها پیدا کرده است.

                               موی تای ـ بوکس تالندی

موی تای یکی از کار آمد ترین هنرهای رزمی وروش دفاع از خود است که در آن به بهترین شکل از ضربه های مشت ،آرنج ،و زانو و پا استفاده می شود. موی تای یا به بیانی دیگر بوکس تایلندی که در زبان انگلیسی تای بوکسینگ نامیده می شود، هنر رزمی وملی کشور تایلند است و به عنوان بخش ضروری فرهنگ مردم تایلند از دوران کهن بر جای مانده است و قدمت آن با تاریخچه قوی تای آمیخته شده است . قرنها پیش ،قبیله ای به نام تای از سلطنت پادشاهی تای مونگ یا تای مو آنگ قبل از دوره بودا در سرزمین حاصل خیزی که در دو سمت رود هوانگ هو و رود یانگ تسه در سچوان وهوپی در جنوب چین قرار داشت،سکنی گزیدند که برای زنده ماندن و حفظ خانواده ،طایفه و ... همواره می جنگیدند .در آن زمان مردم تای مورد هجوم قرار گرفتند و به سمت جنوب مهاجرت کردند که در آنجا نیز مورد  حمله غیر بومیان و وحشیان قرار گرفتند و اموال خود رااز دست دادند .امید به زنده ماندن در چنین شرایطی و احساس نیاز به حفاظت از خود ،این قبیله را به فکر انداخت تا همراه اسلحه های موجود در آن زمان از قسمتهای مختلف بدن نیز به عنوان ابزار تدافعی و تهاجمی در نبردهای تن به تن استفاده نمایند. بعدها،طوایف تای مونگ به  صورت یک ملت مستقل با هم متحد گردیدند و در جنوب رودخانه مکونگ با تشکیل سرزمینی مستقل برای دفاع از سرزمین و جلوگیری از تاخت و تاز دشمنان هنرهای دفاعی را ابداع نمودند.روشهای دفاع از خود و تاکتیک ها و استراتژیها به شکل سیستماتیکی با سبک های ویژه در کتابچه های قوانین مبارزه ای چاسارت نوسته شده اند و تمام روشهای مبارزه ای که بر پایه آن میتوانستند دشمنان خود را از صحنه نبرد بیرون برانند در آنجا گنجاندهشد. چوپاسارت نشان داد که چگونه می توان با شمشیر ،چاقو، نیزه ،تبر و گرز و کلنگ جنگید و این قوانین به کتاب جنگجویان تبدیل ،و مرجعی شد برای کسانی که می خواستند مهارتهای مبارزه را بیاموزند و با وجود لحظه ها ،رفته رفته اسلحه های طبیعی وخدادادی بشر مانند ضربات مشت،ارنج ،زانو  وپا که همیشه همراه آدمی است، جایگزین سلاح های واقعی گردد. ساق ها مانند چوبی بلند برای دفاع وضربه زدن ،بازوها به عنوان شمشیرهای دوتایی برای دفاع کردن ،مشتها برای خرد کردن و آرنجها به عنوان ضربات نیزه ،زانوها همانند گرز برای ضربه زدن ودفاع کردن و پاها نیز به عنوان چاقو وتبر به کار گرفته شدند،بدین گونه هر قسمت از بدن به عنوان مهارتی در مبارزه، به یک سلاح تبدیل شد و حالا یک هنر رزمی جدید یعنی موی تای پدید آمد.

                                             تاریخچه جودو

هنر رزمی جودو که برخاسته از زاپن است جزو هنر های رزمی مثل کاراته و کونگ فو می باشد با این وجود بسیار متفاوت از از سایر هنر هی رزمی می باشد چرا که در آن مشت و لگد زدن ممنوع است.

جودو هنری رزمی است که اساسا گلاویز شدن در آن زیاد بوده و هدف آن زمین زدن ، گیر انداختن ، مهار کردن و حتی از کار انداختن بازوان حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم وی شود. تاکید اصلی جودو روی توانایی به کار بردن نیروی حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود. جودو تنها یک مبارزه فیزیکی نمی باشد بلکه یک مبارزه فکری نیز هست بدین گونه که یک جودو کار موفق باید قادر باشد حرکات حریف را از قبل پیش بینی کند و با عکس العمل خود پاسخ مناسبی به آن بدهد.

بسیاری از افراد جودو را از سنین خردسالی و در سنین 5 یا 6 سالگی شروع می کنند و برخی این هنر را تا سنین بالا و در حدود سنین 60 یا 70 سالگی ادامه می دهند. این ورزش علاوه بر اینکه باعث حفظ آمادگی و آراستگی هنر آموزش می شود مهارتهای دفاع انفرادی خارق العاده ای را نیز به همراه دارد . جودو اوین هنر رزمی بود که به دلیل شهرت جهانی آن برای اولین بار در المپیک توکیو در سال 1964 وارد بازیهای المپیک شد. در حال حاضر در حدود 175 کشور در این رقابت ورزشی حضور دارند واین امر باعث شده تا این ورزش در بازیهای المپیک تبدیل به دومین ورزش جنجال برانگیز شود.

مزایای جودو:اولین مزیت جودو ایجاد آمادگی جسمانی فوق العاده در فرد است از این طریق فرد می تواند هم انعطاف پذیری وهم قدرت بدنی خود رابالا ببرد. تمرین فنون مربوط به جودو باعث می شود بدن قوی تر شده ومقاومت دستگاههای قلبی _عروقی بیشتر گردد.

هنر آموزان جودو می توانند قدرت تمرکز خود را بالا برده و دارای حافظه قوی شوند .این قابلیت ها نه تنها در تمرین جودو تاثیر مثبت دارند. هنر آموزان از طریق تعلیم ذهنی جودو یاد می گیرند چگونه در زیر فشارهای زندگی آرامش خود را حفظ کنند. این توانایی در همه چیز از رانندگی گرفته تا امتحان و از کسب در آمد گرفته تا ارتقا سطح زندگی و غیره تاثیر مثبت دارند.

برای خواندن تاریخچه رشته های کاراته،وینگ چون،سانداوانگ و کونگ فو پرتو آ به ادامه مطلب رجوع کنید